P-47D-25-RE 'reaktywacja' Academy 1/48

[Tomasz]

Z tym malowaniem na wzór myśliwców Luftwaffe to chyba chodziło o sposób malowania plamek na kadłubie. Zastosowane kolory były już jak najbardziej brytyjskie (Dark Green i Ocean Grey). Może po prostu uznawał taki kamuflaż za bardziej skuteczny?
Jeśli chodzi o genezę malowania polowych kamuflaży na samolotach 8 AF po wcześniejszej całkowitej rezygnacji z barw ochronnych, to była ona związana z planami przerzucenia alianckich jednostek lotniczych na lotniska we Francji zaraz po planowanej inwazji. W maju 1944 Supreme Headquarters Allied Expeditionary Force wydało zalecenie powtórnego naniesienia kamuflażu na samoloty pozostawione w kolorze metalu. Celem nie było lepsze kamuflowanie w powietrzu, a mniejsze rzucanie się w oczy samolotów zaparkowanych na lotniskach. W tym okresie nie wykluczano przerzucenia grup mysłiwskich VIII Fighter Command na kontynent i dlatego ich Thunderbolty i Mustangi otrzymały różne fantazyjne kamuflaże, choć oprócz dwóch wyjątków grupy te do końca wojny pozostały we wschodniej Anglii. Później przyszedł rozkaz namalowania słynnych pasów inwazyjnych, które całkowicie zrujnowały maskujący efekt kamuflaży. Większość grup porzuciła malowanie kamuflaży wraz z otrzymywaniem nowych samolotów, ale niektóre, jak 56FG, 78FG, 356FG czy 357FG kontynuowały praktykę kamuflowania samolotów jeszcze długo po D-Day. Właściwie we wszystkich tych grupach kamuflaż zaczął być traktowany jako wyróżnik kolorystyczny tak jak kolory nosów. Apogeum tej praktyki to oczywiście fantazyjne kamuflaże na P-47M z 56FG.

[greatgonzo]

Tak jest. Dodam tylko, że jednostki, które niekoniecznie miały być przerzucone na kontynent i tak miały być w znacznie większym stopniu wykorzystane do operacji przeciw celom naziemnym. W związku z tym zakładano znaczne obniżenie pułapu lotów i sensowne było kamuflowanie samolotów także do akcji.

[greatgonzo]

Dawno nie miałem takiej radości. Sesja malarska była spektakularnym postępem, a w dodatku przebiegała jak po maśle . Aerograf fukał jak nawiedzony. Pięć kolorów jeden po drugim bez mycia. Bardzo jestem ze sprzętu zadowolony .
Tę radość poprzedziły dwa dni szlifowania, drapania, szpachlowania … . Kiedy wziąłem do ręki zapodkładowany model, byłem pewien, że będzie to największa tragedia ever! To skutek oglądania go na wielokrotnie powiększonych zdjęciach w komputerze. Tymczasem przy Augenmass było zupełnie bez tragedii. Na ogół. Trochę poprawek się zachciało i tak zeszły te dwa dni. Parę drobiazgów odleciało przy tej okazji (szlifowanie przybrało zdecydowanie bardziej drastyczną formę niż to zakładałem). Największy drobiazg to prawy statecznik.
Preshading:

Skrzynka skarbów. Na wieczku klapki silnikowe. Wciąż trzeba pamiętać, by kontrolować ich numerację:

Amerykański kamuflaż ‘w płomienie’ sprawdza się w niektórych okolicznościach, choć na ogół to tylko w ‘chicken race’:

Się pomalowało:

[greatgonzo]

Niewiele mam zdjęć P&W z czasów wojny, a wyraźne chyba jedno. Osłony popychaczy zaworowych mnie interesują. Na tym jednym są czarne. Jakieś sprzeciwy?

[Gienek]

Wiele mam zdjęć P&W. Rury osłonowe na wszystkich (z jednym wyjątkiem) są czarne. Rób czarne.

[greatgonzo]

Na kilku zdjęciach mam sebrne. Ale nie są to zdjęcia z epoki albo nie dotyczą silników eksploatowanych w samolotach.. Rozumiem, że mówisz o o fotkach z tamtych czasów, z jednostek użytkujących samolot?

[Gienek]

Oczywiście Radku, że z epoki. Takich pełno znajdziesz w monografiach np. Kagero (jest wymiana silnika "na lotnisku" czy też leżący, urwany silnik po kraksie) czy też ML.
Zdjęcia P&W z okresu wojny są w monografiach F6, 7, 8F, B-26 czy P-61. Świetnie to widać też na oryginalnych filmach instruktażowych z lat 40' (niedawna seria w TV "Flight Check") w tym niektóre kolorowe!
Nie ma żadnych wątpliwości w tym temacie.
Zamieszczam jedno ze zdjęć dlatego, że bardzo je lubię (remont silnika P-47 w warunkach polowych):

[greatgonzo]

No i oczywiście musiałeś pokazać to jedno zdjęcie, które mam . Przyznaję ze wstydem, że nie przyszło mi do głowy popatrzeć na inne materiały, choćby do Hellcata. A fotkę też lubię.

[Gienek]

Nic się nie smuć - poszukasz i znajdziesz. A na dobry początek wspomniane wyżej zdjęcie:

[greatgonzo]

Chwyty powietrza do chłodnic. Trochę jakby duża kratka. Próbowałem z pończochami ale okazało się, ze krateczka wcale nie mniejsza.

Zaczyna się ujawniać moja interpretacja malowania spodu tego P-47.

[siara1939]

Piekne zdjecie:

[greatgonzo]

Pochwała tyleż miła, co niespodziewana. Dzięki



Schwantzparada popychaczowa:

Tylna gwiazda Tamiya:

Przednia gwiazda Hasegawa (albo odwrotnie ). Kilka minut siedziałem z wirującym frezem nad osłonami popychaczy tej gwiazdy. Ostatecznie skroiłem. Zgrubnie jak widać . Mam nadzieję, że zniknie to za przewodami i popychaczami.

Gwiazda testowa:

Reszta:

[greatgonzo]

Montaż silnika miał kilka etapów. Pierwszy był dość rozbudowany. Najpierw przygotowałem sobie około trzydziestu klamerek w kształcie litery C tylko trochę bardziej płaskich. Potrzebne mi były by złapać ze sobą 18 par przewodów zapłonowych. Wiadomo – wystrzały w przestrzeń i inne formy gubienia. Klamerki te nakładałem na przewody, przesuwałem na miejsce i łapałem mikrokropelkami kleju CA. Zajęło to nieco czasu ale było fajnie i byłem pełen optymizmu. Nawet kiedy ułamał się jeden czy drugi przewód i trzeba było naprawiać. Potem poprawki malarskie i dokleiłem reduktor do gwiazdy. Klamerki przyklejone za wysoko sprawiały, że przewody w przedniej gwieździe układały się zgoła niepoważnie. Mimo to pomyślałem, że jakoś to będzie i zamocowałem przewody przedniej gwiazdy. Szybko przekonałem się, że wszystkie przewody wymagają otworków montażowych na przestrzał. To ułatwia klejenie. Mój optymizm był już niemal na wyczerpaniu po tym jak przy montowaniu przewodów do tylnej gwiazdy odkleiło się kilka klamerek i oderwało się kilka przewodów. Jeden musiałem wzmocnić dodatkowym patyczkiem jak szyną chirurgiczną. Przewód był za rozdzielaczem zapłonu i miałem nadzieję, że nie będzie widać. Wtedy pierwszy raz pomyślałem o rozpiżeniu całego tego ustrojstwa w diabły. Zostało jeszcze tylko kilka przewodów, kiedy złożony na wcisk silnik wyleciał mi z ręki i sfrunął na dywan. Gwiazdy rozpadły się wraz z częścią przewodów tylnej . Siedziałem z tym rozpadniętym silnikiem w ręce dziwnie wyprany z optymizmu (to co opisałem powyżej zabrało mi kilka modelarskich dni) i zastanawiałem się czy naprawiać jak jest, czy roz… to w diabły. Oderwałem reduktor i pourywałem wszystkie przewody. Niektóre siedziały jak…. Ta zbożna czynność przywróciła mi optymizm i zacząłem planować na nowo.

Ogólnie pomysł z pręcikami w roli przewodów okazał się dość słaby. Byłoby OK., gdyby wszystko wyszło za pierwszym razem. W moim przypadku - odpada. No i pozostaje problem nierównych przekrojów. Niby każdy kolejny pręcik jest prawie identyczny ale przy 38 odcinkach wychodzi na końcu, że najcieńszy ma dwa razy mniejszą średnicę niż najgrubszy.

Teraz postanowiłem zastosować żyłkę, ze względu na jej chęć współpracy z klejem CA, a klamerki ceowe zastąpiłem zamkniętymi ogniwkami. Ich produkcja była tylko odrobinę bardziej pracochłonna, za to montaż dużo prostszy i pewniejszy. Ponowne wiercenie w kolektorze przewodów odrzuciłem. Żyłki podkleiłem od spodu. Nie miałem już siły do napraw, a te były by nieuniknione przy nagromadzeniu różnych materiałów w tym kolektorze (kolektor, stare pręciki, klej).
Ponowny montaż poszedł już sprawnie i bez niespodzianek. Przy przewlekaniu żyłek, przez ponownie wywiercone otwory pomagałem sobie różnymi narzędziami. Przydatna okazała się prowadniczka wycięta w paznokciu lewego palca wskazującego.
Wszystkie te przejścia, poparte oczywiście licznymi otarciami farby i koniecznością wielokrotnych zaprawek, wyleczyły mnie ze szczególnych ambicji co do malowania silnika.

Na pierwszej fotce kilka gadżetów pomocnych przy próbach malarskich. Ułożone są na bardzo przydatnym obrotowym stoliku malarskim. Pozostałe fotki to prawie gotowy, jeszcze lepki, P&W R-2800-59 z niezbyt popularnym dwułopatowym śmigłem Hamilton Standard.

[fragles]

Całkiem nieźle to wygląda. Co to za żyłka, grubość? Jakaś taka miękka, skoro dała się w takie małe łuki giąć.
Żyłkę przewlekałeś już pomalowaną? Czym malowana (farba + pędzel, czy pisak barwny)?

Upierdliwe pytania, co nie?

[Kuba P.]

Fajnie, ale może następnym razem spróbuj cienkiej cyny do robienia takich przewodów. Formuje się plastycznie, klei idealnie, maluje bardzo dobrze. Oszczędzisz wiele czasu.